Vroeger als klein meisje zeurde ik al over een huskyhond. Mijn ouders legde netjes uit dat het moeilijke honden waren die jankte , over schuttingen klommen en niet alleen wilde zijn.
Ik ben van 1968, dus ik vind dat mijn ouders destijds al goed op de hoogte waren van het ras, beter dan sommige mensen nu , zo lijkt het.
We kregen een Duitse Herder, tevreden….. voorlopig.
Toen ik op 18 jarige leeftijd op mezelf ging nam ik 2 Newfoundlanders, maar al snel bleek dat deze lieve , mooie vloerkleden niet bij mij paste, ik was te actief.
Bij mijn achterburen kwam er een nest van hun 2 husky’s, ik stond vlak na de bevalling achter het raam te kijken. Ja, die langharige wilde ik. (een whooly) En toen begon het Husky virus.
Er kwam een tuig en een step en een maatje… en nog één en nog veel meer.
En nu zo’n 16 jaar later, inmiddels 14 husky’s en 2 Duitse Herder. Één grote roedel.
De oude generatie is al op hoge leeftijd. 5 Zijn er inmiddels in de hondenhemel. De nieuwe jonge generatie is nu oud genoeg om aan de sport te beginnen.
Veel gezien en veel meegemaakt, ontzettend genoten zo’n
55 x per seizoen op de trainingskar, quad en slee. Op het strand, de duinen, de bossen en de sneeuw.
"Bedankt lieve husky vrienden voor dit geluk elke dag opnieuw. "
Ik zou geen dag zonder dit geluk kunnen en willen leven.
